Treść zadania

Najlepsze rozwiązanie

• 

  2 0

  sonar 5.10.2011 (19:00)

  Spojrzałem na Guza tak jakbym go nigdy wcześniej się nie bał i nigdy mu nie ulegał. Coś dziwnego musiało być w moim wzroku, bo nielubiany kolega aż poczerwieniał na twarzy.
  Reszta klasy widziała to zajście i moje zachowanie wprawiło wszystkich w zdumienie. To było coś nowego - przeciwstawić się Guzowi, odmówić mu podpowiedzi, nie bać się jego pięści !
  Cisza jaka zaległa w klasie zwróciła uwagę pani Razowskiej, która uznała że to koncentracja uwagi przed sprawdzianem i pochwaliła nas za to.
  Nauczycielka rozdała nam karty z zadaniami i zaczęliśmy pisać.
  Ręce trochę mi się trzęsły ale myślałem logicznie i bez problemów udzielałem odpowiedzi na kolejne pytania.
  Skończyłem pisać tuż przed dzwonkiem na przerwę i dopiero wtedy rozejrzałem się po klasie. Wszyscy pochylali się nad swoimi pracami i spokojnie coś pisali. Jedynie Guz niedbale siedział w ławce i rozglądał się wokół. Pewnie biedaczek liczył na "pomoc koleżeńską" i się przeliczył.
  Pani Razowska pozbierała sprawdziany i pozwoliła nam wyjść z sali. To była nasza ostatnia lekcja, więc poszliśmy się ubrać do szatni.
  "BĄDŹ SILNY! BĄDŹ SILNY! BĄDŹ SILNY! BĄDŹ SILNY! BĄDŹ SILNY! BĄDŹ SILNY!"- powtarzałem sobie jak mantrę ale skłamałbym , gdybym powiedział, że czułem się silny.
  W szatni czekała na mnie prawie cała klasa, no bez Guza, który czekał na mnie gdzieś indziej.
  Wyszliśmy razem ze szkoły i ledwo skręciliśmy za szkołę , natknęliśmy się na Guza i jego bandę. Klasa chciała mnie bronić, ale powiedziałem, że to wyłącznie nasza sprawa.
  Guz oczywiście rzucił się od razu na mnie i chciał mnie powalić na ziemię. Chciał , ale mu się to nie udało bo zrobiłem unik i mój prześladowca jak długi rozłożył się u moich stóp.
  Spróbował jeszcze raz i znowu się przewrócił. Spojrzał na mnie i na resztę klasy wściekłym wzrokiem i już chciał się podnieść gdy dziewczyny z naszej klasy zaczęły się śmiać. Początkowo śmiały się cicho lecz z każdą chwilą śmiech stawał się coraz głośniejszy. Śmiały się, że taki duży i silny Guz a chodzić nie potrafi i ciągle się przewraca. Chyba potrzebuje mamusi, żeby trzymała go za rączkę !
  Ten śmiech i drwina były gorsze niż uderzenia - Guz zrobił się taki mały i zawstydzony.... Zawołał swoją bandę i wycofał się z pola bitwy ( a właściwie swojej hańby).
  A my spokojnie poszliśmy do domu.
  Trochę się bałem następnego dnia w szkole , ale okazało się, że zupełnie niepotrzebnie !
  Ośmieszony Guz już na nikim nie robił wrażenia i nikt się go już nie bał. Czasami próbował straszyć pierwszoklasistów ale nad nimi czuwali ich wychowawcy.
  To wydarzenie pomogło mojej klasie - zgraliśmy się i staliśmy się fajną grupą.

  Dodawanie komentarzy zablokowane - Zgłoś nadużycie