Treść zadania

Najlepsze rozwiązanie

• 

  0 0

  werkolak 25.11.2010 (17:05)

  ,,Pamiec zabija"
  
  Zapadał zmrok. Ludzie biegali we wszystkie strony, z pewnoscia chcieli jak najszybciej znalezc sie w swoich cieplych domach. Przechodzili obojętnie obok niej. Zreszta trudno bylo sie dziwic. Kinga stala na dworze od dobrych liku godzin, a na policzkach miala zamarzniete lzy. Przechodnie mysleli, ze to jakis nowy posag niegodny spojrzenia.
  Jak bardzo sie mylili...Roznila sie od posagu dokladnie wszystkim: byla ciepla, czula, mowila, oddychala. Ktos zapytalby moze, co sie jej stalo. Otoz historia ta jest bardzo dluga, ale postaram sie ja teraz strescic.
  Kinga pochodzi z bardzo biednej rodziny. Ma dwadziescia trzy lata. Jej rodzicow nie bylo stac na zapewnienie dziewczynce edukacji, totez nigdy jej nie nabyla. Cztery lata temu poznala swojego meza - Kacpra. Byl zupelnym jej przeciwienstwem: przystojny, bogaty, dostawal prywatne lekcje w salonie swojego ogromnego domu od najlepszych nauczycieli w okolicach. Byl wspanialym adwokatem i nigdy nie zapominal, ze na swiecie najwazniejsza jest milosc. Totez byl bardzo opiekunczy i wyrozumialy dla Kingi. Dziewczyna utrzymywala sie tylko z szycia - krawiectwo bylo jej pasja i wychodzilo jej wspaniale!
  Jednak po trzech latach malzenstwa Kacper ciezko zachorowal i zmarl w ciagu kilku dni pozostawiajac swoja mloda zone sama. Sama pamiec tamtych chwil, ktora przywracala okrutne wizje z tamtego okresu rzucala dziewczyne na kolana. Mloda wdowa bardzo przezywala kazde negatywne zdarzenie. Pamietala doskonale biede, ktora panowala w jej domu rodzinnym. W jej glowie utknal takze obraz krzykow tesciowej, kiedy wyzywala ja, ganila i kazala czym predzej zostawic swojego syna w spokoju. Przypomniala sobie swoja ciaze, ktora na skutek okropnej depresji zakonczyla sie poronieniem. Czula sie odpowiedzialna za to wszystko. ,, To moja wina" - powtarzała wciaz machinalnie. ,,Jutro swieta, pada snieg, a ja wlasnie stracilam dom - moja jedyna pamiatke po Kacprze!"
  Tak tez bylo. Tesciowie nie mieli zamiaru pomoc dziewczynie, jej rodzice woleli myslec, ze ich corka jest szczesliwa w miescie, a ona sama nie smiala prosic nikogo o pomoc.
  Pamiec o tym wszystkim spowodowala, ze przyszla tutaj, wlasnie na ta ulice, ta lawke, bo wlasnie tutaj oswiadczyl sie jej Kacper. I nagle przypomnialy sie jej letnie zabawy. Ruszyla w kierunku fontanny , zaczela biec, wskoczyla wyobrazajac sobie urocze, cieple krople wody. Posliznala sie. Uderzyla glowa w marmurowe baletnice, a po bielutkim sniegu rozlala sie strugami czerwona krew...
  W imie pamieci smiertelnej i usmiercajacej... Peklo jej serce, a ostatnie kroki postawila w amoku, w agonii kroczac naprzeciwko nieprzyjacielowi, ktorym byl czas... Pamiec zabija.
  
  jesli ci sie podoba to prosze o jakies naj ;]

  Dodawanie komentarzy zablokowane - Zgłoś nadużycie