Treść zadania

POMOCY!!! DAM ZA NAJLEPSZE !!!!! KTO ZROBI DOBRZE TE zadania !!!!!
podręcznik : świat w słowach i obrazach kl.3 gim. str tekst 157 a zadania te poniżej napisane str 163

1.NARRATOR OPOWIEŚCI JEST :
a) obserwatorem spoza świata przedstawionego
b) bohaterem i uczestnikiem zdarzeń
c) obserwatorem ulokowanym w świecie utworu , lecz nieuczestniczącym w zdarzeniach
2.CZY CZYTELNIK MA PRAWO UTOŻSAMIĆ NARRATORA Z AUTOREM- RYSZARDEM KAPUŚCIŃSKIM? TAK,NIE -DLACZEGO?
3.W REFLEKSJACH OTWIERAJĄCYCH ZAMIESZCZONY FRAGMENT ROLA I POZYCJA CARÓW ROSJI I PRZYWÓDCÓW PARTII KOMUNISTYCZNEJ W ZSRR JEST :
a) ukazana podobnie , utożsamiona
b)wyrażnie zróżnicowana
c) zagadnieniem ,które nie obchodzi narratora

4. JAKĄ POSTAWĘ WOBEC PRZYBYSZA DOSTRZEGA PODRÓŻNY W ZACHOWANIU ŻOŁNIERZA WOJSK POGRANICZNYCH ? WYBIERZ PROPOZYCJE Z RAMKI, MOŻESZ DODAĆ WŁASNE .
Otwartość podejrzliwość Gościnność nieufność obawa serdeczność rezerwa życzliwość

5. WYJAŚNIJ JAKI PARADOKS IKWI W ZJAWISKU O KTÓRYM MÓWI ZDANIE : „PARADOKSALNIE NAJLEPIEJ ZACHOWAŁY SIĘ CERKWIE KTÓRE BOLSZEWICY ZAMIENILI NAS CENTRA WALKI Z RELIGIĄ …”
6. WIDOWISKO ODBYWAJĄCE SIĘ W IRKUCKIEJ CERKWI MIAŁO CHARAKTER :
a) sztuki teatralnej
b) wystąpienia (przemówienia) połączonego z recytacją , muzyką , śpiewem
c) koncertu muzycznego
7. WŚRÓD WYMIENIONYCH PONIŻEJ TEMATÓW I MOTYWÓW WSKAŻ TE KTÓRE POJAWIŁY SIĘ W RELACJONOWANYM WIDOWISKU .
Dawna potęga rosji , wrogość rosji wobec jej sąsiadów , wrogość niektórych państw wobec rosji, hołd rewolucji pażdziernikowa jako rezultat spisku przeciw rosji , konieczność przywrócenia potęgi rosji i ocalenia jej narodowego charakteru , potrzeba przywrócenia rządów komunistow-bolszewików

A oto ten tekst do tych zadań :

Jest jesień 1989. Pierwsze zetknięcie z Imperium po latach. Ostatni raz byłem tu ponad dwadzieścia lat temu, w początkach ery breżniewowskiej. Era Stalina, era Chruszczowa, era Breżniewa. A wcześniej: era Piotra I, Katarzyny II, Aleksandra III. Gdzie jeszcze osoba władcy, jego cechy charakteru, jego manie i fobie odciskają tak silne piętno na historii kraju, jej biegu, jej wzlotach i upadkach? Stąd też uwaga, z jaką zawsze śledzono w Rosji i na świecie nastroje, depresje i kaprysy kolejnych carów i genseków — ileż od tego zależało! (Mickiewicz o Mikołaju I: „Car dziwi się — ze strachu mrą Petersburczany, / Car gniewa się — ze strachu mrą jego dworzany; / Ale sypią się wojska, których Bóg i wiara / Jest Car. — Car gniewny: umrzem, rozweselim Cara! ”)


No więc lotnisko, kontrola paszportowa. W okienku młody żołnierz z wojsk pogranicznych. Zaczyna się oglądanie paszportu. Oglądanie, czytanie, ale przede wszystkim — szukanie fotografii. Jest fotografia! Żołnierz patrzy na fotografię, a potem na mnie, na fotografię i zaraz na mnie, na fotografię i na mnie. Coś mu się nie zgadza. Zdejmijcie okulary!, rozkazuje. Na fotografię i na mnie, na fotografię i na mnie. Ale widzę po jego twarzy, że teraz, bez okularów, nie zgadza mu się jeszcze bardziej. W jego jasnych oczach dostrzegam skupienie i czuję, że jego myśl zaczyna gorączkowo pracować. Domyślam się, że wiem, nad czym ta myśl w tej chwili pracuje — ona szuka wroga. Wróg nie ma swojej kwalifikacji wypisanej na czole, przeciwnie — wróg jest zamaskowany. Zadanie więc polega na tym, żeby go zdemaskować. W tej właśnie umiejętności szkolą mojego żołnierza i tysiące jego kolegów. Oto macie sto zdjęć, mówi sierżant, wśród nich jedno jest szpiega. Kto odgadnie, dostanie tydzień urlopu. Chłopcy wpatrują się, wpatrują, pot występuje im na skronie. Tydzień urlopu!

Ten? A może ten?! Ten nie, ten wygląda na porządnego człowieka. A myślisz, że szpieg ma rogi na głowie? Szpieg może wyglądać normalnie, może się nawet dobrotliwie uśmiechać! Oczywiście w ogóle nie trafiają, bo pośród tych stu nie było żadnego szpiega. Teraz już nie ma szpiegów. Nie ma? Czy można sobie wyobrazić świat bez szpiegów? Myśl żołnierza pracuje, szuka, przenika. Jedno jest pewne — szpieg chce się tu dostać za wszelką cenę, prześliznąć, przemycić, przerwać. Tylko pytanie — który to on spośród dziesiątków ludzi, którzy cierpliwie oczekują na moment, kiedy na każdym z nich spocznie czujna para jasnych oczu? Czasem mówią — nie ma już zimnej wojny. Ale ona ciągle jest, jest wr tym krążeniu wzroku między fotografią a twarzą, w tym natarczywym i świdrującym wpatrywaniu się, w tym badawczym i podejrzliwym spojrzeniu, w tym namyśle, wahaniu i niepewności, co ostatecznie z nami zrobić.

o cerkwiach- ale nie mam tekstu.