Treść zadania

Dokonaj analizy wiersza ,,Opowieść małżonki świętego Aleksego'' (zwrotki, rymy, środki stylistyczne) :
Zostawiona sama śród nocy w oczekiwaniu,spędziłam czas od rana na pustym bez ciebie posłaniu,owinięta twego płaszcza rycerską purpurąo Aleksy. Czekałam na ciebie lat dziesięć i dwadzieścia, i trzydzieści z górą,młoda, piękna, pachnąca - potem zimna, twarda, z zeschłą, pomarszczoną skórą.Na wezgłowiu mym pozostał pas i płaszcz twój purpurowy zwiniętyo Aleksy. Wysyłałam po ciebie sługi i wysyłałam po ciebie okręty......Nie przywiedziono cię...Lecz wieść głosiła, żeś święty...I zagasła mi twoja twarz, i tysiączne miałeś dla mnie licao Aleksy. Ja - miłująca cię, ja - ślubowana ci oblubienica...Lecz tyś odszedł...Stopy bose, sakwy, kij i włosiennica1,I mrowie robactwa, i dokoła twarze plugawe żebrakówo Aleksy. I chwytałam się nadziei jak odlatujących ptaków,i biegłam do wróżbitów, i szukałam na niebie znaków,i biłam głową o mur, i wzywałam cię w imię Jezu Chrystao Aleksy. Zamieszkał w dwudziestym roku stwór, płaz, zjawa nieczystaw komorze zimnej u bramy, włóczęga obmierzły jak glista,jeden z gadów, dla których opuściłeś mnie - z rodu królewskąo Aleksy. Sypiał na kawałku drewna drugą przykryty deską,by za odpadki z kuchni, za drwiny, za rany nieopatrzone wysłużyć koronę niebieską.I tak mieszkał lat dziesięć i więcej, aż śmiertelnie wreszcie zachorzał2o Aleksy. Zbudzono mnie nad ranem, bo zdawało się, że ze wszech stron pożarogarnął Rzym; coś się tłukło po powietrzu jak orzełdzwony biły i latały światła, i ludzie wylegli z domówo Aleksy. Ruszyły zewsząd procesje z lasem gromnic i feretronów3,papież z cesarzem wyszli na bruk śród modlitw i bicia dzwonówi wszystkie ulice poczęły iść jak nagle zbudzone rzekio Aleksy. A gdym się ocknęła ze strachu i przetarłam zdumione powieki,tom ujrzała i posłyszała, że zbliżał się grom, zrazu daleki,śpiew, jęk, bełkotanie bębnów, mieczów szczęk o kolczugio Aleksy. Już są...już tutaj doszli, już popadały w proch sługi,już znikli w bramie - papież pierwszy, a cesarz drugi,już dziedziniec pełen świty mocarzów, gdy oni w komorzeo Aleksy. Zbiegłam w dół...Klęczą... płacz... migotanie świec... I w pokorzemodlący się owi dwaj... I żebrak umarły - o Boże! -i teść mój, i świekra4 leżący krzyżem tuż przy barłoguo Aleksy. I spytał się Ojciec Święty: "Kto zacz, kto oddał Boguw tym domu czystą swą duszę?" - I nie ozwał się nikt. U progubyłam wówczas już i ujrzałam na ciele umarłego stojące rzędem aniołyo Aleksy. Milczenie... A w ręku trup trzymał kartę, ukrytą na poły,więc sięgną po nią cesarz, lecz cofnął się wnet, jakby gołymiecz ujrzał, i papież tknąć jej nie mógł ni żaden z księżyo Aleksy. Tedy teść mój jął próbować, czyli zwoju sam nie dosięże,jako gospodarz trupa... I już strach w ich sercach się lęże,bo i świekra pergaminu nie mogła z dłoni zimnego wziąć trupao Aleksy. Przeleciał szept po obecnych, od ciury aż do biskupazbledli wszyscy... Lecz jam ujrzała światła snop na kształt słupa,który wołał mnie po imieniu twoim umiłowanym głosemo Aleksy. Więc przeszłam pośród klęczących, zakrywszy oblicze włosem,i poznałam cię, jakeś leżał obdarty, sczerniały i bosy,i wzięłam twoim pismem kreśloną z twej ręki kartęo Aleksy. Przeczytałam im dziesięćkroć imię twe, po wieczność niestarte,całowałam ręce twoje, oczy twe szeroko otwarte......Ojciec twój, matka twoja legli na twym ciele płaczącyo Aleksy. Oto papież z cesarzem sławią cię ponad tysiące,oto ciżby wokoło klęczące, oto dzwony w niebo bijące,chorągwie - w pokłonach, monstrancje idą ku tobie ze wszystkich kościołówo Aleksy. Jako rybak mądry wyszedłeś wczesnym rankiem z siecią na połów;powróciłeś z chwałą w twej sieci, w chórze aniołów......Lecz moje serce - rozdarte, rozdarte, ciężkie, ciężkie jak ołów,o Aleksy, Aleksy, Aleksy!

Potrzebne na dziś!