Treść zadania

BARDZO PROSZĘ O POMOC :)
Temat pracy: Na podstawie tekstu źródłowego przedstaw ocenę panowania Kazimierza Wielkiego i Bolesława Chrobrego dokonaną przez Jana Długosza. Czym różniło się postępowanie obydwu władców.

OPINIE JANA DŁUGOSZA
Jan Długosz z był polskim historykiem doby średniowiecza. W rocznikach opisał dotychczasową historię Polski, którą ocenił z perspektywy wad i zasług jej władców.
O Bolesławie Chrobrym
Żadna bowiem myśl nie zajmowała go więcej, jak ustalenie Królestwa Polskiego, które i chwałą panowania, i wielkością bogactw, zhołdowaniem narodów ościennych, i mnogimi zwycięztwy [zwycięstwami] i tryumfy, wreszcie karnością wojenną i wewnętrznym kraju urządzeniem, tak dalece wsławił, uzacnił i uświetnił, że wszelki blask i ozdobę, wszelki zaszczyt i stan, wszelki rząd i układ rzeczy publicznej, on pierwszy jakby duszę żywotną wlał i wszczepił w naród Polski. Nie przestają na dziedzictwie odebranym po ojcu, dziadach i pradziadach, Czechy, Morawy, Ruś,orężem jego podbite i zhołdowane, mnogimi klęski, oślepieniem Bolesława księcia czeskiego i tylu krwawych bitew pogromem upokorzone, przyłączył do Polski, poddał w jarzmo dannictwa i służalnością tak bohaterską dzielnością, tak wielkimi umysłu zajaśniał przymiotami, że z wszystkich książąt i królów polskich, którzy po nim panowali, żaden dotychczas nie zdołał swemi czyny wznieść się do takiej potęgi i zaszczytu, żaden mu sławą spraw rycerskich i domowych nie wyrównał: za co imieniem zaszczytnym Chrobrego, co znaczy dzielnego i wielkiego, został uczczony.
Źródło: Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście, t.1, wyd.A.Przezdziecki, Krakó 1867, s.213-214.

O Kazimierzu Wielkim
On pierwszy nadał Polakom i zasłużył sobie na to wielkie i czcigodne imię prawodawcy, […] Ze wszystkich królów i książąt, jacy kiedykolwiek w czasach dawniejszych panowali w królestwie Polskim, Kazimierz II król Polski największego u Polaków godny był [po śmierci] żalu, zwłaszcza, że po sobie żadnego potomka płci męskiej nie zostawił. On bowiem jeden między królami polskimi nie tylko państwo swoje nowymi siłami ożywił, ale je wzniósł i uświetnił, a mnóstwem pobudowanych z wielką wspaniałością kościołów, zamków, miast, dworów, uzacnił i ozdobił. […] Taką bowiem pałał gorliwością o podźwigniecie i ubogacenie swego królestwa, że największych nie żałował na to trudów i nakładów, […] tak, iż zastawszy Polskę glinianą, drewnianą i nieschludną, zostawił ją murowaną, ozdobną i wspaniałą. […] Był wysokiego wzrostu, otyły, poważnego lica, włosów gęstych i kędzierzawych, brody długiej;mówił głośno, acz nieco zająkliwie.[…] Tak bowiem dla wszystkich był sprawiedliwym, równą wymierzając słuszność szlachcie jak i wieśniakom, że nigdy nie dopuszczał, aby panowie i dziedzice wyrządzali krzywdę swoim poddanym. […] Ojczyzny wielki miłośnik, to miał przede wszystkim na celu, aby jej pożytecznie służyć, pomnażać jej dobro i chwałę. Tem wrodzonym do kraju przywiązaniem, troskliwą i szczodrością pełną o jego wzrost i powodzenie starannością, wszystkich królów swych poprzedników, i tych, którzy po nim aż dotąd rządzili w Polsce, bez wątpienia przewyższył. Rozumem swoim i mądrością kraj wewnątrz uporządkował, dostojeństwa, urzędy i służbę publiczną ustalił […].

Źródło: Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście, t. 3, wyd. A.Przezdziecki, Kraków 1868, s. 217, 306-309.