Treść zadania

Witam. Proszę o pomoc w napisaniu pracy. Temat : Różne oblicza macierzyństwa. Rozwinąć temat odwołując się do zapłaconego fragmentu powieści Z Nalkowskiej-Granicą,oraz do całej powieści. Minimum 250 słów. Małkowska Granica-fragm. Dwunastej wygrała się do mieszkania matki. I Tym razem był to hotel najlepszy w mieście, a w tym hhotelu nie numer, tylko tak zwany apartament(...). Idąc tu Elżbieta obrała się starannie, jednakże i tym razem nie była tak zupełnie pewną, czy wszystko jest w porządku. Jeszcze urosłaś-powiedziała pani Niewieska do córki- i obróciło nią, trzymając za obie ręce, w lewą i prawą stronę. Patrzyła w sposób, który od razu onieśmielał.- Siadaj i mów. Cóż Cecylia,jakże się miewa? A ty? Co zrobiłeś przez cały ten rok? Pytała, a oczy jej roztargnione zauwały się po córce bez uwagi. Elźbieta stała tępo, niepewnie się uśmiechając. I teraz,jak dawniej,uchwała tę przegrodę-jakby nie tylko osobistą, ale wynikającą z odrębności sfery. Nie umiała nazwać tej różnicy, nie chciała na nią przystać.(...) Słowa nie były ważne. Elżbieta nie spuszczałam oczu z matki. Rozważał jej urok, usiłowała rozłożyć go na elementy. Mała główką o rysach delikatnych, wczesna płasko, w karny wyraźne, jaśniejsze dziś niż przed rokiem, jakby zrobione nie z włosów, tylko z jasnego szybkiemu. Suknia czarną, gruby jedwab bez żadnej ozdoby, ale pełen dziwnych szwów i obrzędów- na pewno model, którego naiwność i jedność opłaca się tysiącem franków. Do tego tylko sznurek pełen pereł na szyi, zawsze ten sam, święty w tyle formularzem że szmaragdowy. Zapach. Niedługo były same. W korytarzu, wysłanym grubo chodnikiem i podzielonym przez drzwi podwójne, nie słychać było kroków. Głosy rozległy síę tuż za progiem. - Proszę! zawołała matka. Nieduża dama, która weszła, okazała się pani Niewieska takim tonem jakby to było niewiarygodne. No powiedz co ty tam robisz? - Pytała i tym samym tonem ciągnęła dalej:- Ona go zna, tego pana, mówi, że jej się podobał i że słyszała o nim bardzo dobrze. Byłam doręczono- powiedziała z wahaniom. Elżbieta. Tak to łatwo poręczać się i odręczać kiedy się jest młodym. Później nie traktuje się już tego tak lekko. Tak mama myśli? Nie pytam się, o co wam poszło, bo to są twoje sprawy. Jestem dyskretna. Ale mogę ci powiedzieć, bo to wiem, że zerwać jest najłatwiej. Na to nie trzeba wiele rozumu. Wymyśliła się paląc przy kawie papierosa. Ale wytrzymać, ale umieć to jakoś w sobie przemówić- to jest trudniej. Nieznanym dotąd Elźbiecie gestem położyła rękę na jej dłoni. (...) Elżbieta nie próbowała nic tłumaczyć. Nie broniła się dziwnego wzruszenie. Tak samo jak tamtą kobieta w teatrze, otarła się przelotnie politykiem o rękę matki. Ale wiedziała, że ta chwila nie była zbliżeniem matki do dziecka. Nie była tym zwycięstwem wieloletniej dziecinnie tęsknoty, wymarzonym odwetem ukochanej, niepotrzebnej rodzicom dziewczynki.