Treść zadania

W jaki sposób Ignacy Krasicki zrealizował swoje zalecenie: " Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych? " W pracy odwołaj się do fragmentów Pieśni trzeciej Monachomachii odpowiadających o poszukiwaniu przez mnichów biblioteki. Monachomachia Pieśń trzecia (fragmenty) Już dziewięć głosów było w różnym zdaniu, Gdy kolej przyszła na Elizeusza: "Żeby dogodzić waszemu żądaniu - Rzekł — sprawiedliwa żarliwość mnie wzrusza. Za nic już kufle, w książkach i czytaniu Cała treść rzeczy; żal mówić przymusza: Minęły czasy szczęśliwej prostoty, Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty! Trzeba się uczyć. Wiem z dawnej powieści, Że tu w klasztorze jest biblijoteka; Gdzieś tam pod strychem podobno się mieści I dawno swego otworzenia czeka. Był tam brat Arnolf lat temu trzydzieści I z starych książek poobdzierał wieka. Kto wie, może się co znajdzie do rzeczy? I słaby oręż czasem ubezpieczy". Rzekł. A gdy żaden nie wie gdzie są księgi, Na ich szukanie wyznaczają posły. Żaden się pojąć nie chce tej włóczęgi, A uczonymi wzgardziwszy rzemiosły, Wolna starszyzna od przykrej mitręgi, Wkłada ten ciężar na domowe osły: "Bracia kochani, wam to los nadarza!" - Posłano w zwiady z krawcem aptekarza. Między dzwonnicą a forcianym gmachem, Na starożytnej baszty rozwalinach, Laty spróchniały, wiszący nad dachem, Był stary lamus; ten w tylu ruinach Nabawiał nieraz przechodzących strachem, Chwiejąc się z wiatry w słabych podwalinach. Tam, chociaż spadkiem groził szczyt wyniosły, Po zgniłych krokwiach dostały się posły. Czegóż nie dopnie animusz wspaniały! Przy pożądanej mecie ich postawił. [...] Wracają, pracy nie podjąwszy marnie, Dają znać wszystkim, że mają księgarnię. Właśnie natenczas ojciec przeor trwożny Dla dobrej myśli resztę kufla dusił; Wchodzi w tym punkcie goniec nieostrożny; Przeląkł się ojciec i z nagła zakrztusił. Już chciał ukarać, lecz jako pobożny Wypić za karę, co było, przymusił. Zagrzany duchem pokory chwalebnym. Wypił brat resztę po ojcu wielebnym. [...] Piszmy, jak doktor, wróciwszy od kraty, Zwołał najpierwsze głowy zgromadzenia; Jak wierne swemu powołaniu braty Byli posłuszni na jego skinienia, Jako się wszystkie zamknęły komnaty, Jako się postać klasztorna odmienia: Ustał brzęk kuflów i radość obfita, Nawet Gaudenty w rubryceli czyta. [...] O miejsce niegdyś szczęśliwe prostotą! Jakaż Fatalność z gruntu cię odmienia? Książki nieszczęsne, waszą zjadłą cnotą Dwa przewielebne cierpią zgromadzenia! Płochej dysputy złudzeni ochotą, Zamiast słodkiego z pracy odpocznienia. Przemogła Zazdrość, Zemsta duch spokojny: Bracia pokoju biorą się do wojny. WYPRACOWANIE !!! PROSZĘ POMÓŻCIE - DAM NAAAAJ !