Treść zadania

Podmiotowość człowieka odczytywano i odczytuje się bardzo różnie. Uważana jest ona często jako wynik oddziaływań społecznych, które kształtują człowieka. Istnieją także koncepcje podmiotowości eksponujące własne możliwości człowieka w jego samookreślaniu się i autokreacji. Dlatego tak ważne jest by umożliwić uczniowi dostrzeżenie własnego „ja” w rozmaitych aspektach sytuacji edukacyjnych.
W typowych humanistycznych ujęciach podkreśla się rolę zintegrowanego ego, jako źródła wszelkich działań i zachowań człowieka. Pojęcie "ja" traktowane bywa jako symbol samookreślania i samorealizacji. Ujęcia podmiotowości nie dają się sprowadzić do jednego wymiaru przedstawienia. W filozofii rozumie się ją między innymi jako przeciwieństwo reifikacji, podkreśla się kwestię wolności i kreatywności człowieka. W socjologii z podmiotowością kojarzy się aktywny wpływ działań ludzkich (działań człowieka) na obraz struktury społecznej. W politologii wiąże się to pojęcie z autonomią jednostek i grup, samorządnością i uczestnictwem w życiu politycznym, obywatelskim. Na gruncie pedagogiki i psychologii uważa się, że podmiotowość to fakt, iż człowiek jest kimś, że posiada określona tożsamość, która go odróżnia od innych, że jego własna działalność zależy w znacznym stopniu od niego samego. O podmiotowości stanowią – po pierwsze, wewnętrzna organizacja człowieka, związki łączące go z otoczeniem i wpływ wywierany swoją działalnością na otoczenie, po drugie – umiejętność rozpoznawania swojej obiektywnej sytuacji i zrozumienia znaczenia sytuacji i jej elementów, a przy tym umiejętność przekształcenia percepcji danych sytuacji w zadanie; po trzecie – zdolność interpretowania i wyboru informacji ze względu na zadanie.
Podmiotowość spostrzega się także jako dostępną jedynie człowiekowi zdolność uświadomienia sobie faktu podlegania przemianom i wpływania na nie dzięki swym własnym autonomicznym działaniom.