Treść zadania

Rozwiązania

• 

  0 0

  dominika_2001 15.11.2012 (18:25)

  Pani:Jakiż to chłopiec piękny i młody?
  
  Jaka to obok dziewica?
  
  Brzegami sinej Świtezi wody
  
  Idą przy świetle księżyca.
  
  
  
  2Pani:Ona mu z kosza daje maliny,
  
  A on jej kwiatki do wianka;
  
  Pewnie kochankiem jest tej dziewczyny,
  
  Pewnie to jego kochanka.
  
  
  
  
  
  Dziecko:Każdą noc prawie, o jednej porze,
  
  Pod tym się widzą modrzewiem.
  
  Młody jest strzelcem w tutejszym borze,
  
  Kto jest dziewczyna? - ja nie wiem.
  
  
  
  Pani:Skąd przyszła? - darmo śledzić kto pragnie,
  
  Gdzie uszła? - nikt jej nie zbada.
  
  Jak mokry jaskier wschodzi na bagnie,
  
  Jak ognik nocny przepada.
  
  
  
  Pan:"Powiedz mi, piękna, luba dziewczyno,
  
  Na co nam te tajemnice,
  
  Jaką przybiegłaś do mnie drożyną?
  
  Gdzie dom twój, gdzie są rodzice?
  
  
  
  Narrator:Minęło lato, zżółkniały liścia
  
  I dżdżysta nadchodzi pora,
  
  Zawsze mam czekać twojego przyścia
  
  Na dzikich brzegach jeziora?
  
  
  
  Pani2:Zawszeż po kniejach jak sarna płocha,
  
  Jak upiór błądzisz w noc ciemną?
  
  Zostań się lepiej z tym, kto cię kocha,
  
  Zostań się, o luba! ze mną.
  
  
  
  Dziewczyna:Chateczka moja stąd niedaleka
  
  Pośrodku gęstej leszczyny;
  
  Jest tam dostatkiem owoców, mleka,
  
  Jest tam dostatkiem źwierzyny".
  
  
  
  Chłopiec:"Stój, stój - odpowie - hardy młokosie,
  
  Pomnę, co ojciec rzekł stary:
  
  Słowicze wdzięki w mężczyzny głosie,
  
  A w sercu lisie zamiary.
  
  
  
  Dziewczyna:Więcej się waszej obłudy boję,
  
  Niż w zmienne ufam zapały,
  
  Może bym prośby przyjęła twoje;
  
  Ale czy będziesz mnie stały?"
  
  
  
  Chłopiec: przyklęknął, chwycił w dłoń piasku,
  
  Piekielne wzywał potęgi,
  
  Klął się przy świętym księżyca blasku,
  
  Lecz czy dochowa przysięgi?
  
  
  
  Dziewczyna:"Dochowaj, strzelcze, to moja rada:
  
  Bo kto przysięgę naruszy,
  
  Ach, biada jemu, za życia biada!
  
  I biada jego złej duszy!"
  
  
  
  Narrator:To mówiąc dziewka więcej nie czeka,
  
  Wieniec włożyla na skronie
  
  I pożegnawszy strzelca z daleka,
  
  Na zwykłe uchodzi błonie.
  
  Próżno się za nią strzelec pomyka,
  
  Rączym wybiegom nie sprostał,
  
  Znikła jak lekki powiew wietrzyka,
  
  A on sam jeden pozostał.
  
  Sam został, dziką powraca drogą,
  
  Ziemia uchyla się grząska,
  
  Cisza wokoło, tylko pod nogą
  
  Zwiędła szeleszcze gałązka.
  
  Idzie nad wodą, błędny krok niesie,
  
  Błędnymi strzela oczyma;
  
  Wtem wiatr zaszumiał po gęstym lesie,
  
  Woda się burzy i wzdyma.
  
  Burzy się, wzdyma, pękają tonie,
  
  O niesłychane zjawiska!
  
  Ponad srebrzyste Świtezi błonie
  
  Dziewicza piękność wytryska.
  
  Jej twarz jak róży bladej zawoje,
  
  Skropione jutrzenki łezką;
  
  Jako mgła lekka, tak lekkie stroje
  
  Obwiały postać niebieską.
  
  
  
  Dziewica:"Chłopcze mój piękny, chłopcze mój młody -
  
  Zanuci czule dziewica -
  
  Po co wokoło Świteziu wody
  
  Błądzisz przy świetle księżyca?
  
  
  
  Chłopiec:Po co żałujesz dzikiej wietrznicy,
  
  Która cię zwabia w te knieje:
  
  Zawraca głowę, rzuca w tęsknicy
  
  I może jeszcze się śmieje?
  
  
  
  Dziewica:Daj się namówić czułym wyrazem,
  
  Porzuć wzdychania i żale,
  
  Do mnie tu, do mnie, tu będziem razem
  
  Po wodnym pląsać krysztale.
  
  
  
  Chłopcze:Czy zechcesz niby jaskółka chybka
  
  Oblicze tylko wód muskać,
  
  Czy zdrów jak rybka, wesół jak rybka,
  
  Cały dzień ze mną się pluskać.
  
  
  
  Narrator:A na noc w łożu srebrnej topieli
  
  Pod namiotami źwierciadeł,
  
  Na miękkiej wodnych lilijek bieli.
  
  Śród boskich usnąć widziadeł".
  
  
  
  Wtem z zasłon błysną piersi łabędzie,
  
  Strzelec w ziemię patrzy skromnie,
  
  Dziewica w lekkim zbliża się pędzie
  
  I "Do mnie, woła, pójdź do mnie".
  
  
  
  I na wiatr lotne rzuciwszy stopy,
  
  Jak tęcza śmiga w krąg wielki,
  
  To znowu siekąc wodne zatopy,
  
  Srebrnymi pryska kropelki.
  
  
  
  Podbiega strzelec i staje w biegu,
  
  I chciałby skoczyć, i nie chce;
  
  Wtem modra fala, prysnąwszy z brzegu,
  
  Z lekka mu w stopy załechce.
  
  
  
  I tak go łechce, i tak go znęca,
  
  Tak się w nim serce rozpływa,
  
  Jak gdy tajemnie rękę młodzieńca
  
  Ściśnie kochanka wstydliwa.
  
  
  
  Zapomniał strzelec o swej dziewczynie,
  
  Przysięgą pogardził świętą,
  
  Na zgubę oślep bieży w głębinie,
  
  Nową zwabiony ponętą.
  
  
  
  Bieży i patrzy, patrzy i bieży;
  
  Niesie go wodne przestworze,
  
  Już z dala suchych odbiegł wybrzeży,
  
  Na średnim igra jeziorze.
  
  
  
  I już dłoń śnieżną w swej ciśnie dłoni,
  
  W pięknych licach topi oczy,
  
  Ustami usta różane goni
  
  I skoczne okręgi toczy.
  
  
  
  Wtem wietrzyk świsnął, obłoczek pryska,
  
  Co ją w łudzącym krył blasku;
  
  Poznaje strzelec dziewczynę z bliska,
  
  Ach, to dziewczyna spod lasku!
  
  
  
  "A gdzie przysięga? gdzie moja rada?
  
  Wszak kto przysięgę naruszy,
  
  Ach, biada jemu, za życia biada!
  
  I biada jego złej duszy!
  
  
  
  Nie tobie igrać przez srebrne tonie
  
  Lub nurkiem pluskać w głąb jasną;
  
  Surowa ziemia ciało pochłonie,
  
  Oczy twe żwirem zagasną.
  
  
  
  A dusza przy tym świadomym drzewie
  
  Niech lat doczeka tysiąca,
  
  Wiecznie piekielne cierpiąc żarzewie
  
  Nie ma czym zgasić gorąca".
  
  
  
  Słyszy to strzelec, błędny krok niesie,
  
  Błędnymi rzuca oczyma;
  
  A wicher szumi po gęstym lesie,
  
  Woda się burzy i wzdyma.
  
  
  
  Burzy się, wzdyma i wre aż do dna,
  
  Kręconym nurtem pochwyca,
  
  Roztwiera paszczę otchłań podwodna,
  
  Ginie z młodzieńcem dziewica.
  
  
  
  Woda się dotąd burzy i pieni,
  
  Dotąd przy świetle księżyca
  
  Snuje się para znikomych cieni;
  
  Jest to z młodzieńcem dziewica.
  
  
  
  Ona po srebrnym pląsa jeziorze,
  
  On pod tym jęczy modrzewiem.
  
  Kto jest młodzieniec? - strzelcem był w borze.
  
  A kto dziewczyna? - ja nie wiem.

  Dodawanie komentarzy zablokowane - Zgłoś nadużycie