Treść zadania

Temat: Bezpieczeństwo europejskie.

Co tak właściwie się stało?
Otóż po zakończeniu II wojny światowej Europa musiała że tak powiem na nowo określić siebie – swoją nową tożsamość – szczególnie pod względem bezpieczeństwa i obrony. No jednak okazało się to nie takie proste jakby mogło się wydawać. Różne zagrożenia w stosunkach międzynarodowych zmusiły państwa ZACHODNIOEUROPEJSKIE do podjęcia konkretnych kroków.

Składa się z:
10
+6 członków stowarzyszonych
+5 obserwatorów
+7 partnerów stowarzyszonych

KROK I - Unia Zachodnioeuropejska (UZE) początkowo Unia Zachodnia, organizacja utworzona na podstawie zmodyfikowanego przez Układy paryskie w 1954, Traktatu brukselskiego z 17 marca 1948 o współpracy ekonomicznej, społecznej, kulturalnej oraz wspólnej samoobronie. Główne cele UZE to:
- współpraca gospodarcza, polityczna i kulturalna,
- zapewnienie bezpieczeństwa zbiorowego.

W swoim rozwoju UZE przeszła naprawdę bardzo długą drogę od niemal całkowitego uzależnienia od NATO, poprzez stopniową aktywizację aż do włączenia jej do w struktury UE w listopadzie 2000 roku. Ta decyzja oznacza że UZE nadal istnieje jednak jej zadania zostały przejęte przez UE.

KROK II - Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa (WPZiB) ustanowił ją Traktat o UE który został uzgodniony w Maastricht podczas spotkania przedstawicieli 12 państw Wspólnoty Europejskiej 10 grudnia 1991 roku, ale podpisany został 7 lutego w 1992 roku.
Odtąd Wspólna Polityka Zagraniczna ustanowiona była jako II filar UE. Celem WPZiB jest:
- ochrona wspólnych wartości, podst. interesów i niepodległości Unii,
- umacnianie bezpieczeństwa Unii i państw do niej należących,
- dbanie o pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe zgodnie z obowiązującymi zasadami,
- promowanie współpracy międzynarodowej ( rozwijanie demokracji i praworządności, poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności).

Do wszystkich wyznaczonych celów WPZiB dąży poprzez:
- Ciągłą, wzajemną wymianę informacji,
- konsultacje między państwami należącymi do Unii,
- ustalanie stanowisk wg. których właśnie kształtowane są polityki poszczególnych państw,
- ustanawianie i prowadzenie wspólnych akcji.

Organy WPZiB to:
- Rada Europejska (Belgia- Herman Van Rompuy)
- Rada Unii Europejskiej
- Wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa (Catherine Ashton),
- Komisja Europejska (José Manuel Durão Barroso),
- Parlament Europejski (Jerzy Buzek)
KROK III – NATO (sekretarz generalny -Anders Fogh Rasmussen (Dania): 1 sierpnia 2009).
Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego, organizacja polityczno-wojskowa powstała 24 sierpnia 1949 w wyniku podpisania 4 kwietnia 1949 Traktatu Północnoatlantyckiego przez 10 krajów europejskich: państw-członków Unii Zachodniej (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Wielka Brytania) wraz z pięcioma dodatkowymi krajami (Dania, Islandia, Norwegia, Portugalia, Włochy) oraz USA i Kanadę. Początkowym celem istnienia organizacji, na mocy traktatu waszyngtońskiego, była obrona militarna przed atakiem ZSRR.

Sojusz NATO jest organizacją stawiającą sobie za cel zbiorową ochronę swoich członków, jako podstawę zachowania pokoju i umocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego. Z prawnomiędzynarodowego punktu widzenia NATO jest międzynarodową organizacją opartą na sojuszniczym systemie bezpieczeństwa. Zgodnie z Traktatem Waszyngtońskim każde państwo członkowskie zobowiązuje się przyczyniać do rozwoju pokojowych i przyjaznych stosunków międzynarodowych. Głównym celem Sojuszu jest zagwarantowanie – środkami politycznymi i militarnymi – wolności i bezpieczeństwa wszystkim państwom członkowskim. Do osiągnięcia tego celu NATO wykonuje podstawowe zadania w zakresie bezpieczeństwa:
- zapewnia fundament trwałego bezpieczeństwa w Europie, opartego na rozwoju instytucji demokratycznych i pokojowym rozwiązywaniu konfliktów;
- zapewnia środki odstraszania i obrony przed jakąkolwiek formą ataku na terytorium każdego państwa członkowskiego;
- rozwija bezpieczeństwo międzynarodowe poprzez stałą i aktywną współpracę ze wszystkimi państwami partnerskimi należącymi do programu Partnerstwo dla Pokoju (PdP) oraz Euroatlantyckiej Rady Partnerstwa;
- wysyła swoje misje wojskowe do państw, na terytorium których toczy się konflikt zbrojny, celem zażegnania tego konfliktu.
Chciałabym przybliżyć czym zajmuje się program Partnerstwo dla Pokoju - program zainicjowany w 1994roku jako etap przejściowy dla państw kandydackich. Uczestnictwo w nim pozwoliło wykształcić porozumienie polityczne i militarne pomiędzy nowymi państwami a resztą sojuszu. Wiele państw wzięło udział w tym programie włącznie z Polską. Program nadal jest kontynuowany i spełnia rolę jako etap wstępny zanim państwo dołączy do Sojuszu.

W ramach "Partnerstwa dla pokoju" poszczególne państwa podpisują indywidualne programy współpracy z NATO, w ramach których wykonywane są m.in. ćwiczenia wojskowe. Polska jako pierwsza podpisała tego typu dokument.

A jaki jest stosunek Polski do „Partnerstwa dla pokoju” ?
Po przystąpieniu do NATO 12 marca 1999 r. znaczenie przesłania "Partnerstwa dla Pokoju" nie uległo zmianie w polityce zagranicznej Polski, czego dowodem jest uczestnictwo w wielu wspólnych przedsięwzięciach, np. udział w międzynarodowych ćwiczeniach CMX-98 z zakresu postępowania w sytuacjach kryzysowych. Za pośrednictwem "Partnerstwa dla Pokoju" Polska przekazała swoje doświadczenia takim państwom jak Litwa czy Ukraina.



O czym pamiętać?
Trzeba wspomnieć o interwencji na Bałkanach – to poważny kryzys który uświadomił państwom członkowskim UE fakt, że nie są za dobrze jakby przygotowane do podejmowania decyzji strategicznych. Państwa UE szczególnie te większe wyciągając wnioski z pojawiających się konfliktów np. Kosowo wzmocniły działania w celu poszerzenia WPZiB o obronę. To na pewno pozwoli jak już mówiono na podzielność UE i odciążenie Stanów Zjednoczonych.

No i na sam koniec coś co wstrząsnęło Unią – terroryzm międzynarodowy.

Niestety Terrorystyczne ataki na Nowy Jork i Waszyngton doprowadziły do radykalnej zmiany w pojmowaniu świata. Wydarzenia z 11 września 2001roku zzmieniły hierarchię ważności spraw no i przyspieszyły rozwój toczących się już procesów. No niestety jak dobrze wiemy w obliczu ataku społecznośc międzynarodowa okazała się nie przygotowana niestety system bezpieczeństwa nie był adekwatny do poradzenia sobie z takiego typu zagrożeniem.
Data 11 wrzesnia jest uważana za przełomową dla polityki bezpieczeństwa i walki z międzynarodowym terroryzmem. Powstałą nowa polityka zwana antyterrorystyczną – wprowadzono wiele nowych dodatkowych śr. Bezpieczeństwa jak i coraz dokładniejsza kontrole obywateli i cudzoziemców przebywających na terytoruym danego państwa./ Wzmożona kontrola celna.

I jeszcze ostatnie misje pokojowe i stabilizacyjne:

• Obecność Międzynarodowych Sił Wspierających Bezpieczeństwo (ISAF) w Afganistanie od grudnia 2001.
• Wsparcie logistyczne Unii Afrykańskiej w Darfurze w 2005.