Treść zadania

Streszczenie tego tekstu z góry dziękuję.


W zasadzie średniowieczni pisarze, podparci przede wszystkim autorytetem Izydora z Sewilli, byli przekonani o całkowitej zagładzie antycznych Amzonek. Przykładowo, cieszący się powszechnych uznaniem Brunetto Latini, autor trzynastowiecznej encyklopedii Skarbiec wiedzy, pisał: One (Amazonki) właśnie przyszły na pomoc Troi. Uczyniła to królowa Pentezyleja, o której powiadano, że była zakochana w Hektorze. Nic bliższego o tym nie wiemy, tyle tylko, iż zginęła ona pod Troją zwiększą częścią swych panien. Jednak fascynacja tą opowieścią, a może zły sen Mizoginiczny, kazały wierzyć niektórym autorom, że Amazonki przetrwały gdzieś w odległych zakątkach świata. Z tą tylko różnicą, że w przeciwieństwie do starożytnych lokowali ich królestwo nie na Wschodzie, lecz na Północy. Tak właśnie uczynił Paweł Diakon Który opowiedział zasłyszanym epizodzie z czasów wędrówki Longobardów z północnych krain do Italii: Powiadają też, że kiedy Lągobardowie w swoich wędrówkach przybyli nad pewną rzekę, gdzie ich zatrzymały Amazonki, król pływając w rzece stoczył walkę z najdzielniejszą spośród nich i zabił ją. W ten sposób zyskał dla siebie sławę. A dla Longobardów możliwość przejścia prze rzekę. Wcześniej bowiem oba szyki bojowe zawarł umowę, że jeśli wspomniana Amazonka zwycięży Lamissiona, Longobardowie odstąpią od rzeki; jeśli zaś zwycięstwo odniesie Lamission, co zresztą nastąpił, Longobardom będzie wolno przekroczyć rzekę. Dobrze wiadomo, że to opowiadanie jest mało prawdopodobne. Wszyscy bowiem znawcy dziejów wiedzą, że plemię Amazonek uległo zagładzie na długo przedtem, nim mogły się rozegrać opisane wydarzenia. Jednakże z uwagi na to, że miejsca owych wydarzeń nie były historykom dość znane i tylko nie wielu z nich je opisało, mogło tego rodzaju plemię kobiece aż do tego czasu tam egzystować. Sam bowiem słyszałem relacje niektórych ludzi, że plemię tych kobiet żyje do dzisiaj w najdalszych zakątkach Germanii. Paweł Diakon był świadom, że informacje o napotkanych przez Longobardów współczesnych Amazonkach stoją w sprzeczności z literacką tradycją, uznał jednak za konieczne uwzględnienie także ustnego przekazu, dotyczył on bowiem północno-wschodnich krańców Germanii, a zatem obszarów, których nie obejmowali swymi zainteresowaniami antycznie pisarze. Dodajmy, że według Pawła Diakona wschodnia granica Germanii rozciągała się aż po Don, czyli należały do niej również dzisiejsze ziemie polskie. Z kolei w drugiej połowie IX wieku król angielski Alfred Wielki w swoim dziele geograficznym będącym opracowaniem późno antycznego opisu świata Pawła Orozjusza, pisał: A na wschód od Moraw jest kraj Wisła, na wschód zaś od nich jest Dacja, gdzie przedtem byli Goci. Na północy zachód od Moraw są Dalemińcy, a na wschód od Dalemińców są Chorwaci, na północ zaś od Dalemińców są Serbowie i na zachód od nich Susuły. Na północ od Chorwatów jest kraj Maegda, na północ zaś od kraju Maegda są Sarmaci aż do gór Ryfejskich. Kraj Maegda oznacza tyle, co „kraj kobiet”. Wreszcie znany nam doskonale Ibrachim Ibn Jakub opisał w latach sześćdziesiątych X wieku Miasto kobiet, o którym miał usłyszeć od Ottona I: Na zachód od Burusa (leży) Miasto Kobiet. Ma ono ziemię i niewolników, a one (kobiety) zachodzą w ciążę za sprawą swych niewolników. Leżeli (która) kobieta urodzi chłopca zabiją go. Jeżdżą konno i osobiście biorą udział w wojnie, a odznaczają się siłą i srogością. Powiedział Ibrahim syn Jakuba, Izraelita: wieść o tym mieście jest prawdą; opowiedział mie o tym Hotto król rzymski. Nazwę „Burus” Należy raczej odczytywać jako „Rus” mniej prawdopodobna wydaje się wersja „Prusy”. Co oznacza, że tekst zawiera konkretną lokalizację: Miasto Kobiet znajdowało się na zachód od Rusi. Czyżby zatem na Mazowszy? Czy rzeką, nad którą zwycięski pojedynek z dzielną Amazonką stoczył Longowardzki król Lamission, mogła być Wisła? Henryk Łowmiański, autor monumentalnych Początków Polski, był przekonany, że przeflancowanie przez wczesnośredniowiecznych pisarzy krainy Amazonek ze wschodu na północ nie było wytworem przypadku i czystej wyobraźni, lecz miało racjonalne przesłanki. Co więcej- uważał, że główną rolę odegrało tu skojarzenie Mazowsze z Amazonkami. Według niego Paweł Diakon, przebywając około 783 roku na dworze Karola Wielkiego, na którym- szykują się do wschodnich podbojów- zbierano skrupulatnie wszelkie informacje o Słowianach mógł usłyszeć o Mazowszu i następnie skojarzyć tę nazwę z Amazonkami. W ten sposób narodziła się tradycja o współczesnych Amazonkach, łącząca mgliste informacje o nazwie etnicznej z literackimi wątkami przyjętymi od antycznych pisarz, opowieść, z którą zapoznał się niemal 200 lat później na ottońskim dworze Ibrahim Ibn Jakub. Takie rozumowanie etymologiczne nie buło czymś wyjątkowym u średniowiecznych geografów i historyków. Dla poparcia tego przypuszczenia można przywołać Adama Bremieńskiego który w swych Dziejach biskupów kościoła bremeńskiego po informacji o śmierci świętego Wojciecha opisał obyczaje Prusów oraz wymienił okoliczne ludy: Wilcy czyli Lutycy, mają swoje siedziby aż do rzeki Odry za Odrą zaś mieszkają Pomorzanie, dalej rozpościera się szeroko ziemia Polan, której granice, jak powiadają, sięgają aż do Rusi. Jest też ostatni, a największy kraj słowiański który leży na końcu tej zatoki (czyli Bałtyku). Są inne jeszcze na tym morzu wyspy liczne, pełne dzikich ludów, dlatego unikane przez żeglarzy. Dalej nad tymi brzegami mają zamieszkiwać Amazonki, Który to kraj teraz Ziemią Niewiast się zowie. Opowiadają niektórzy, że zachodzą one w ciążę dzięki przyjezdnym kupcom lub brańcom wojennym, których trzymają u siebie, lub wreszcie dzięki różnym potworom, których tam nie brak. I to jest zdaniem naszym najbardziej wiarygodne. Dzieci ich płci męskiej są Psiogłowcami, płci żeńskiej natomiast najpiękniejszymi niewiastami. Psiogłowcy mają głowy na piersi, można ich często spotkać na Rusi jako brańców i wydają głos szczekający. Adam Bremieński umieścił Amazonki na północy nad Morzem Bałtyckim, gdyż nordycką nazwę Finlandii- Kainulaiset (czyli ziemie nizinne) powiązał ze słowem „kvenna” oznaczającym kobietę. Hipoteza o wczesnośredniowiecznej etymologii Mazowsza i ulokowania nad Wisłą Miasta Kobiet wypada atrakcyjnie niestety zakłada istnienie już pod koniec VIII wieku silnego organizmu plemiennego Mazowszan, a o takim nic nie wiadomo. Fakty zaś są taki, że nazwa Mazowsze pojawia się w źródłach dość późno. W Powieści lat minionych, kronice ruskiej z początku XII wieku, czytamy pod data 1041 o wyprawie księcia Jarosława na Mazowszan. Ta pierwsza zmianka z pewnością powstała na podstawie jedenastowiecznych zapisów. W Polsce po raz pierwszy nazwę Mazowsze wymienił Gall Anonim, kiedy opisywał kryzys monarchii po śmierci Mieszka II: CI zaś, którzy uszli z rąk nieprzyjaciół lub uniknęli buntu swoich, uciekli za rzekę Wisłę na Mazowsze. Szkoda, że piękna opowieść o średniowiecznej etymologii Mazowsza nie znajduje wystarczającego oparcia w źródłach.