Treść zadania

Najlepsze rozwiązanie

• 

  1 0

  sonar 17.11.2011 (23:05)

  Każdy z nas ma pragnienia i dąży do ich realizacji.
  Niektórym dojście do celu nie sprawia większych trudności, inni muszą pokonać wiele przeszkód zanim wejdą na szczyt swojego Kilimandżaro.
  W moim przypadku droga do realizacji marzenia przypominała właśnie takie wejście na górski szczyt.
  Bardzo chciałem grać w szkolnej drużynie koszykówki. Lubiłem wyobrażać sobie mecze z moim udziałem , zdobywanie punktów i owacje kibiców. Marzyłem o sukcesach w lidze młodzieżowej i o karierze w zawodowej lidze.
  Z niecierpliwością czekałem na ogłoszenie o naborze do szkolnej drużyny koszykówki i doczekałem się – ogłoszenie pojawiło się na drzwiach sali gimnastycznej oraz na szkolnej stronie internetowej. W wyznaczonym terminie zgłosiłem się do nauczyciela wychowania fizycznego i trenera szkolnych koszykarzy w jednej osobie. Miałem nadzieję, że gdy tylko na mnie spojrzy to wpadnie w euforię i od razu zaprosi na trening. Stało się jednak inaczej. Nauczyciel spojrzał na mnie badawczo i stwierdził, że nie mam warunków do uprawiania tej dyscypliny sportu. Zrobiło mi się zimno z wrażenia.
  Przecież moje marzenia nie mogą rozwiać się w taki sposób ! Przypomniała mi się maksyma , którą często powtarza moja mama „Dopóki walczysz – jesteś zwycięzcą” . Czyli mówiąc inaczej dopóki się nie załamuję mam szansę na wygraną. Postanowiłem przekonać trenera, żeby dał mi szansę, by pozwolił mi wejść na boisko i zagrać z chłopakami z drużyny. Nie było to łatwe zadanie ale udało się . Pozwolono mi wejść na 10 minut na boisko i pokazać na co mnie stać.
  Szybko przebrałem się i chociaż ze zdenerwowania trzęsły mi się łydki – wszedłem na boisko. Postanowiłem dać z siebie wszystko, pokazać wszystkie tricki i sztuczki, których nauczyłem grając koszykówkę na podwórku. Jak postanowiłem tak zrobiłem. Trener zagwizdał i zaczęliśmy grać. Początkowo chłopcy z drużyny bawili się ze mną w „Głupiego Jasia”, ale wystarczył ich moment nieuwagi i piłka była moja. Dostałem wiatru w skrzydła i jak zawodowy koszykarz kozłowałem piłkę na różnych wysokościach, robiłem uniki, omijałem kolejnych zawodników i co najważniejsze trzy razy udało mi się celnie trafić do kosza. Gwizdek przerwał grę . Zdyszany podszedłem do trenera i czekałem na jego decyzję. A on spojrzał na mnie z błyskiem w oku i podał mi rękę .
  „Witaj w drużynie” - te trzy słowa zabrzmiały w moich uszach jak najwspanialsze przemówienie.
  Potem chłopcy z drużyny uścisnęli mi prawą dłoń i zostałem przyjęty do drużyny.
  Czułem się wspaniale, duma mnie rozpierała. Udało mi się zrealizować marzenie, udało mi się zdobyć nieosiągalny do tej pory szczyt. Było mi lekko na duszy i czułem się kimś wyjątkowym.
  Po treningu wróciłem do domu i opowiedziałem o wszystkim rodzicom. Gratulowali mi sukcesu i byli ze mnie bardzo dumni.
  Potem, w swoim pokoju wydrukowałem sobie tę maksymę, którą tak lubi powtarzać moja mama i która dzisiaj tak bardzo mi pomogła : „Dopóki walczysz – jesteś zwycięzcą”.
  To prawda – dzisiaj sprawdziłem ją na własnej skórze.

  Dodawanie komentarzy zablokowane - Zgłoś nadużycie