Treść zadania

clover12

Napisz: Biografia Józefa Piłsudzkiego.
Błagam pomóżcie! Mam to na jutro, a nie wiem jak to zrobić!;/

Zgłoś nadużycie

Komentarze do zadania

  • Józef Klemens Piłsudski (ur. 5 grudnia 1867 w Zułowie pod Wilnem, zm. 12 maja 1935 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy, dowódca wojskowy, polityk, naczelnik państwa polskiego w latach 1918–1922 i naczelny wódz Armii Polskiej od 11 listopada 1918, Pierwszy Marszałek Polski od 1920; dwukrotny premier Polski (1926–1928 i 1930), twórca tzw. rządów sanacyjnych w II Rzeczpospolitej wprowadzonych w 1926 po zamachu stanu.

    W młodości, podczas prowadzenia działalności konspiracyjnej znany pod pseudonimami Wiktor i Mieczysław. Pośród zwolenników Piłsudskiego, zwłaszcza z czasów służby w Legionach Polskich, używano jego przydomków – Komendant, Dziadek i Marszałek.

Zadanie jest zamknięte. Autor zadania wybrał już najlepsze rozwiązanie lub straciło ono ważność.

Najlepsze rozwiązanie

  • 0 0

    Pierwszy Marszałek Polski urodził się w 1867 r. w Zułowie pod Wilnem, w rodzinie pielęgnującej tradycje patriotyczne. Józef Piłsudski wychowywał się wraz z pięcioma braćmi i czterema siostrami do siódmego roku życia na wsi, później przenosi się z rodziną do Wilna. Tam kończy rosyjskie gimnazjum i zapisuje się na studia medyczne w Charkowie. Wkrótce zostaje wydalony z uniwersytetu za udział w rozruchach studenckich. Po powrocie do Wilna zostaje wmieszany w przygotowywany przez rewolucjonistów rosyjskich spisek na życie cara Aleksandra III. Władze aresztują go i skazują na 5 lat zsyłki na Syberię. W 1892 r. Piłsudski wraca na ziemie polskie i bierze udział w tworzeniu Polskiej Partii Socjalistycznej. Pod pseudonimem "Wiktor" redaguje i drukuje pismo PPS-u "Robotnik". W tym czasie żeni się z Maria Juszkiewiczową z Koplewskich. W 1900 r. zostaje aresztowany przez Rosjan i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Symulując obłęd zmusza władze do przeniesienia go do szpitala w Petersburgu skąd ucieka w 1901 r. i osiedla się w Krakowie. Kontynuuje działalność m.in. na czele założonej przez siebie Organizacji Bojowej PPS, która jest jedną z głównych sił rewolucji 1905-1907 r. Po klęsce rewolucji, Piłsudski koncentruje się na przygotowaniu polskiej siły zbrojnej - niezbędnej w obliczu coraz wyraźniej zbliżającego się konfliktu państw zaborczych. Udaje mu się powołać do życia "Związek Strzelecki", "Strzelca", "Drużyny Strzeleckie", a w 1912 r. zostaje wybrany ich Komendantem Głównym.

    Podczas I wojny światowej organizował oddziały zbrojne - zalą. Rzekł przyszłej armii polskiej. Początkowo prowadził niezależną akcję na ziemiach polskich podległych Rosji, po niej musiał podporządkować się władzom Austrii, w wyniku czego powstały Legiony Polskie. Osobiście dowodził I Brygadą Legionów i na jej czele stoczył z Rosjanami wiele bitew, zdobywając sobie sławę wskrzesiciela polskiej armii. Równocześnie zaczął tworzyć i kierować konspiracyjną organizacją POW (Polska Organizacja Wojskowa).
    Józef Piłsudski walcząc z legionami u boku armii austriackiej, konsekwentnie domagał się od Niemiec i Austrii utworzenia niezawisłego rządu polskiego. W 1917 r. po odmówieniu złożenia przysięgi przez polskich żołnierzy na wierność Austrii i Niemiec Józef Piłsudski zostaje aresztowany i osadzony przez Niemców w twierdzy w Magdeburgu. Przebywa tam do listopada 1918 r. W tym czasie rodzi się Piłsudskiemu pierwsza córka Wanda ze związku z Aleksandrą Szczerbińską - towarzyszką życia Komendanta jeszcze sprzed I wojny. Dwa lata później przychodzi na świat druga córka - Jadwiga. Po klęsce Niemiec - Piłsudski wraca w listopadzie 1918 r. do Warszawy obejmując urząd Naczelnika Państwa. W latach 1919-1920 skupił się na obronie zdobytej przez Polskę niepodległości. Jako Naczelny Wódz wojsk polskich przeprowadził Piłsudski zwycięską wojnę z bolszewicką Rosja, kończąc walkę pokojem w Rydze. Od 1920 r. był marszałkiem Polski. W 1922 r. po wyborze Gabriela Narutowicza na prezydenta złożył urząd Naczelnika Państwa a w następnym roku zrezygnował ze wszystkich funkcji wojskowych. Rozczarowany kierunkiem, w jaki zmierzała demokracja w Państwie, odsunął się od życia politycznego i zamieszkał w Sulejówku pod Warszawą razem z żona Aleksandrą, którą polubił w 1921 r. po śmierci Marii Piłsudskiej oraz z córkami. W maju 1926 r. niezadowolony z istniejących w Państwie stosunków, zaniepokojony pogarszająca się stale sytuacja ekonomiczną i polityczną Polski, stanął na czele wiernych mu oddziałów wojskowych i przejął władzę, zmuszając do ustąpienia z urzędu prezydenta Wojciechowskiego i premiera Witosa. Od tej chwili wywierał decydujący wpływ na wszystkie ważniejsze zagadnienia polityczne w Polsce sprawując bez przerwy urząd Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych oraz Ministra Spraw Wojskowych. Pełnił również dwukrotnie urząd premiera (w latach 1926-28 i 1930r.). Wobec rosnącego zagrożenia zewnętrznego i anarchizacji życia wewnętrznego ograniczył uprawnienia Sejmu. Starał się utrzymać samodzielne miejsce Polski w polityce międzynarodowej - domagał się zawarcia paktu o nieagresji z ZSRR (1932) i Niemcami (1934), próbując jednocześnie wzmocnić pozycję Polski wobec sojuszników zachodnich. Wiosną 1935 r. u mającego od wielu lat kłopoty ze zdrowiem Marszałka stwierdzono raka wątroby. 12 maja 1935 roku Józef Piłsudski umiera. Został pochowany na Wawelu, serce zaś - zgodnie z Jego ostatnią wolą - spoczęło w grobie matki na wileńskim cmentarzu na Rossie.

Rozwiązania

  • userphoto

    Pierwszy Marszałek Polski urodził się w 1867 r. w Zułowie pod Wilnem, w rodzinie pielęgnującej tradycje patriotyczne. Józef Piłsudski wychowywał się wraz z pięcioma braćmi i czterema siostrami do siódmego roku życia na wsi, później przenosi się z rodziną do Wilna. Tam kończy rosyjskie gimnazjum i zapisuje się na studia medyczne w Charkowie. Wkrótce zostaje wydalony z uniwersytetu za udział w rozruchach studenckich. Po powrocie do Wilna zostaje wmieszany w przygotowywany przez rewolucjonistów rosyjskich spisek na życie cara Aleksandra III. Władze aresztują go i skazują na 5 lat zsyłki na Syberię. W 1892 r. Piłsudski wraca na ziemie polskie i bierze udział w tworzeniu Polskiej Partii Socjalistycznej. Pod pseudonimem "Wiktor" redaguje i drukuje pismo PPS-u "Robotnik". W tym czasie żeni się z Maria Juszkiewiczową z Koplewskich. W 1900 r. zostaje aresztowany przez Rosjan i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Symulując obłęd zmusza władze do przeniesienia go do szpitala w Petersburgu skąd ucieka w 1901 r. i osiedla się w Krakowie. Kontynuuje działalność m.in. na czele założonej przez siebie Organizacji Bojowej PPS, która jest jedną z głównych sił rewolucji 1905-1907 r. Po klęsce rewolucji, Piłsudski koncentruje się na przygotowaniu polskiej siły zbrojnej - niezbędnej w obliczu coraz wyraźniej zbliżającego się konfliktu państw zaborczych. Udaje mu się powołać do życia "Związek Strzelecki", "Strzelca", "Drużyny Strzeleckie", a w 1912 r. zostaje wybrany ich Komendantem Głównym.

    Podczas I wojny światowej organizował oddziały zbrojne - zalą. Rzekł przyszłej armii polskiej. Początkowo prowadził niezależną akcję na ziemiach polskich podległych Rosji, po niej musiał podporządkować się władzom Austrii, w wyniku czego powstały Legiony Polskie. Osobiście dowodził I Brygadą Legionów i na jej czele stoczył z Rosjanami wiele bitew, zdobywając sobie sławę wskrzesiciela polskiej armii. Równocześnie zaczął tworzyć i kierować konspiracyjną organizacją POW (Polska Organizacja Wojskowa).
    Józef Piłsudski walcząc z legionami u boku armii austriackiej, konsekwentnie domagał się od Niemiec i Austrii utworzenia niezawisłego rządu polskiego. W 1917 r. po odmówieniu złożenia przysięgi przez polskich żołnierzy na wierność Austrii i Niemiec Józef Piłsudski zostaje aresztowany i osadzony przez Niemców w twierdzy w Magdeburgu. Przebywa tam do listopada 1918 r. W tym czasie rodzi się Piłsudskiemu pierwsza córka Wanda ze związku z Aleksandrą Szczerbińską - towarzyszką życia Komendanta jeszcze sprzed I wojny. Dwa lata później przychodzi na świat druga córka - Jadwiga. Po klęsce Niemiec - Piłsudski wraca w listopadzie 1918 r. do Warszawy obejmując urząd Naczelnika Państwa. W latach 1919-1920 skupił się na obronie zdobytej przez Polskę niepodległości. Jako Naczelny Wódz wojsk polskich przeprowadził Piłsudski zwycięską wojnę z bolszewicką Rosja, kończąc walkę pokojem w Rydze. Od 1920 r. był marszałkiem Polski. W 1922 r. po wyborze Gabriela Narutowicza na prezydenta złożył urząd Naczelnika Państwa a w następnym roku zrezygnował ze wszystkich funkcji wojskowych. Rozczarowany kierunkiem, w jaki zmierzała demokracja w Państwie, odsunął się od życia politycznego i zamieszkał w Sulejówku pod Warszawą razem z żona Aleksandrą, którą polubił w 1921 r. po śmierci Marii Piłsudskiej oraz z córkami. W maju 1926 r. niezadowolony z istniejących w Państwie stosunków, zaniepokojony pogarszająca się stale sytuacja ekonomiczną i polityczną Polski, stanął na czele wiernych mu oddziałów wojskowych i przejął władzę, zmuszając do ustąpienia z urzędu prezydenta Wojciechowskiego i premiera Witosa. Od tej chwili wywierał decydujący wpływ na wszystkie ważniejsze zagadnienia polityczne w Polsce sprawując bez przerwy urząd Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych oraz Ministra Spraw Wojskowych. Pełnił również dwukrotnie urząd premiera (w latach 1926-28 i 1930r.). Wobec rosnącego zagrożenia zewnętrznego i anarchizacji życia wewnętrznego ograniczył uprawnienia Sejmu. Starał się utrzymać samodzielne miejsce Polski w polityce międzynarodowej - domagał się zawarcia paktu o nieagresji z ZSRR (1932) i Niemcami (1934), próbując jednocześnie wzmocnić pozycję Polski wobec sojuszników zachodnich. Wiosną 1935 r. u mającego od wielu lat kłopoty ze zdrowiem Marszałka stwierdzono raka wątroby. 12 maja 1935 roku Józef Piłsudski umiera. Został pochowany na Wawelu, serce zaś - zgodnie z Jego ostatnią wolą - spoczęło w grobie matki na wileńskim cmentarzu na Rossie.

  • userphoto

    Józef Klemens Piłsudski urodził się w roku 1867 w Zułowie na Wileńszczyźnie. Pochodził z rodziny szlacheckiej, w której pielęgnowano polskie tradycje patriotyczne. Jego ojciec uczestniczył w powstaniu styczniowym. Po ukończeniu wileńskiego gimnazjum, w 1885 r. Józef Piłsudski rozpoczął studia medyczne na uniwersytecie w Charkowie, gdzie zetknął się z konspiracja. Po roku nauki musiał opuścić uczelnię i powrócił do Wilna. Tu ponownie zajął się konspiracją w kole socjalistycznym. Przypadkowo został uwikłany w spisek rosyjskich rewolucjonistów na życie cara rosyjskiego Aleksandra III. Dziewiętnastoletni Józef w 1887 został skazany na pięć lat zesłania na Syberię. Początkowo przebywał w Kireńsku nad Leną, a od 1890 w Tunce. Po powrocie z zsyłki (w 1892 r.) wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) - stał się jej aktywnym działaczem. Był też redaktorem naczelnym pisma "Robotnik". Właśnie za działalność wydawniczą został w 1900 r. aresztowany i osadzony w X pawilonie warszawskiej Cytadeli. Tam przez kilka miesięcy symulował chorobę psychiczną, dzięki czemu został przeniesiony do szpitala dla psychicznie chorych w Petersburgu. W maju 1901 r. zbiegł ze szpitala i schronił się w Galicji. W 1904 r. wybuchła wojna rosyjsko - japońska. Piłsudski sympatyzował oczywiście z Japończykami, czyli przeciwnikiem głównego wroga Polski - Rosji. Wyruszył do Tokio, proponując antyrosyjskie powstanie na ziemiach polskich w zamian za pomoc finansową i militarną. Jednak jego zakończyła się jednak fiaskiem. Tymczasem w roku 1905 w carskiej Rosji wybuchła rewolucja. Pośród członków PPS wykształcił się podział: tzw. "starzy" (m. in. Józef Piłsudski) sądzili, że w wyniku rewolucji ziemie polskie powinny się odłączyć od Rosji i utworzyć niepodległe państwo. Natomiast dla tzw. "młodych" celem była wspólna walka z rosyjskim ruchem robotniczym o obalenie caratu, a niepodległość Polski miała dla nich znaczenie drugoplanowe. W 1906 r. w PPS doszło do rozłamu - powstały: PPS - Lewica i PPS - Frakcja Rewolucyjna (z Piłsudskim na czele). PPS - Frakcja Rewolucyjna reprezentowała niepodległościowy nurt socjalizmu. Liczył, że niepodległość Polski uda się odzyskać przy sprzyjającej sytuacji międzynarodowej. Nadarzyła się ona w roku 1908 w związku z międzynarodowym kryzysem wywołanym aneksją Bośni i Hercegowiny przez Austro - Węgry. Do wybuchu wojny między zaborcami jednak nie doszło. W roku 1910 w Galicji z inicjatywy Piłsudskiego zaczęły powstawać legalne organizacje paramilitarne: Strzelec w Krakowie i Związek Strzelecki we Lwowie. Kiedy w 1914 r. wybuchła I wojna światowa, Piłsudski mobilizował oddziały strzeleckie w Krakowie. 6 sierpnia 1914 r. z krakowskich Oleandrów kompania kadrowa wyruszyła w kierunku Królestwa Polskiego, ale po przekroczeniu granicy austriacko - rosyjskiej okazało się, że miejscowa ludność zamiast z entuzjazmem przyłączyć się do walki, wita oddziały z wrogością. Skutkiem tego był nakaz władz austriackich rozwiązania organizacji strzeleckich. Była to całkowita klęska Piłsudskiego. Tymczasem polscy politycy z Galicji (skupieni w Naczelnym Komitecie Narodowym) zawarli z naczelnym dowództwem wojsk austro - węgierskich porozumienie o utworzeniu Legionów Polskich. W ich skład weszły organizacje strzeleckie. Liczba legionistów szybko wzrastała. Jesienią 1916 r. Piłsudski złożył dymisję ze stanowiska dowódcy Legionów. W styczniu 1917 r. powstała w Warszawie Tymczasowa Rada Stanu. Józef Piłsudski kierował jej Komisją Wojskową, która miała na celu stworzenie wojska polskiego u boku armii niemieckiej. Tymczasem państwa centralne nie spieszyły się z realizacją haseł aktu 5 listopada. Piłsudski zmienił swoje stanowisko - teraz interesowała go wyłącznie pełna niepodległość. W lipcu 1917 r. odmówił on złożenia przysięgi wierności cesarzom Niemiec i Austro - Węgier. Do tego samego wezwał legionistów. W wyniku kryzysu przysięgowego Legiony zostały zlikwidowane, a sam Piłsudski został w nocy z 21 na 22 lipca 1917 r. aresztowany i osadzony w Magdeburgu. W pewnym sensie pobyt w Magdeburgu okazał się dla Piłsudskiego korzystny. Aresztowanie wybawiło go z dwuznacznej sytuacji, jaką była niewątpliwie współpraca z Niemcami. Jednocześnie stał się on ofiarą ich prześladowań, urósł do rangi symbolu walki z okupantami. Przysporzyło mu to znacznej popularności, która wzrastała z każdym dniem jego uwięzienia. Po wybuchu rewolucji w Niemczech, w listopadzie 1918 r. Piłsudski został zwolniony z więzienia. 10 listopada 1918 r. przybył do Warszawy, a 11 listopada Rada Regencyjna przekazała mu władzę wojskową. 14 listopada uzyskał najwyższą władzę w kraju. Odtąd wokół Józefa Piłsudskiego zaczął tworzyć centralny ośrodek władzy odradzającego się państwa polskiego. 22 listopada 1918 r. został on mianowany Tymczasowym Naczelnikiem Państwa. 20 lutego 1919 r. Sejm Ustawodawczy mianował go Naczelnikiem Państwa. Funkcję tę miał sprawować do momentu uchwalenia konstytucji. Polityka wschodnia Naczelnika spowodowała konflikt militarny z bolszewicką Rosją. Bolszewicy dotarli aż pod Warszawę i tu w sierpniu 1920 r. zostali pokonani i zmuszeni do odwrotu. Całością operacji kierował Marszałek Piłsudski. Wojna zakończyła się układem pokojowym, podpisanym 18 III 1921 r. w Rydze. Był on korzystny dla Polski i zakończył okres kształtowania się jej granic. Kilka dni po wyborze Gabriela Narutowicza w grudniu 1922 r. Piłsudski przekazał mu władzę. Kiedy pod koniec maja 1923 r. misję tworzenia nowego rządu powierzono Wincentemu Witosowi, Piłsudski demonstracyjnie złożył dymisję ze stanowiska szefa Sztabu Generalnego oraz przewodnictwo Ścisłej Rady Wojennej. Przeniósł się do podwarszawskiego Sulejówka, skąd uważnie śledził polską scenę polityczną i poddawał ją krytyce. Czas ten wykorzystał także na umacnianie własnej legendy. Niekorzystna sytuacja polityczna w kraju skłoniła go do dokonania wojskowego zamachu stanu. 12 maja na czele wiernych mu pułków wkroczył do stolicy. Walki z siłami prorządowymi trwały trzy dni i ostatecznie zarówno prezydent Stanisław Wojciechowski, jak i premier Wincenty Witos zostali zmuszeni do ustąpienia. Pod koniec maja 1926 r. Zgromadzenie Narodowe wybrało Piłsudskiego na prezydenta, jednak ten odmówił przyjęcia funkcji. Było to kompletnym zaskoczeniem nawet dla jego zwolenników. Naczelnik tłumaczył, że według niego prezydent jest zbyt skrępowany przez konstytucję, by mógł skutecznie działać. W latach 1926 - 28 i 1930 Piłsudski sprawował funkcję premiera rządu, a począwszy od roku 1926 był ministrem spraw wojskowych i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Po roku 1926 przeprowadził reorganizację stworzonych przez siebie sił zbrojnych. Przed wyborami roku 1928 Marszałek i jego najbliżsi współpracownicy zdecydowali się na powołanie własnego stronnictwa rządowego: Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). . Aresztowanych osadzano w Brześciu (stąd nazwa "wybory brzeskie"). Osadzonych tam traktowano niezwykle brutalnie. Nic dziwnego, że wybory zakończyły się zdecydowanym zwycięstwem BBWR. Tymczasem po wyborach Naczelnik ustąpił ze stanowiska premiera i ponownie usunął się z życia politycznego. W 1935 r. parlament uchwalił nową konstytucję, tzw. konstytucję kwietniową. W założeniu była ona obliczona na sprawowanie władzy przez Piłsudskiego, albo osobiście, albo poprzez lojalnego mu współpracownika. Cechą charakterystyczną tej ustawy zasadniczej było znaczne ograniczenie wolności obywatelskich, a także zwiększenie uprawnień rządu i prezydenta. Konstytucja kwietniowa zakończyła proces przebudowy ustroju państwa polskiego z demokratyczno - parlamentarnego na tzw. demokrację ograniczoną. 12 maja 1935 r., a więc niedługo później, na raka wątroby zmarł marszałek Piłsudski. Ogłoszono żałobę narodową, a 18 maja 1935 roku zwłoki Naczelnika zostały złożone na Wawelu, obok grobów królewskich i ludzi zasłużonych dla kraju. Jego serce, zgodnie z życzeniem zmarłego, pochowano w Wilnie na cmentarzu na Rossie obok ciała matki.

    Trudna jest jednoznaczna ocena Józefa Piłsudskiego. Wiele lat działał w konspiracji, przyczynił się do odzyskania przez Polskę niepodległości. Odegrał ważną rolę w kształtowaniu się młodej państwowości polskiej. To on był czynnikiem jednoczącym polityków w listopadzie 1918 r. Ważną rolę odegrał w zwycięskiej wojnie polsko - radzieckiej. Jego polityka zagraniczna (zasada realizmu i równowagi) odnosiła znaczne sukcesy. Piłsudski dbał, by międzynarodowa pozycja Polski była możliwie najbardziej korzystna. Przyczynił się do zawarcia paktów o nieagresji: z ZSRR (1932 r.) i z Trzecią Rzeszą (1934 r.). Piłsudski był niezwykle inteligentnym politykiem: potrafił doskonale zorientować się w bieżącej sytuacji i wykorzystać ją. Umiejętnie kreował i podsycał swoją legendę. Jednak miał wielu przeciwników. Zarzucano mu autorytaryzm i dążenia do wprowadzenia w Polsce dyktatury. Nie liczył się z opozycją, a swoich przeciwników politycznych osadził w 1930 r. w twierdzy brzeskiej. Niemniej jednak pozostaje on jedną z najwybitniejszych postaci w historii Polski.

Podobne materiały

Przydatność 55% Napisz pocztówke do kolegi z Anglii: 1. Napisz o pogodzie. 2. Co zazwyczaj robisz. 3. Co robiłaś wczoraj. 4. Co będziesz robić jutro.

Hello Kasia, I'm in Rome now. The weather is beautiful. It is sunny and hot. I usually swimm and sunbeaching at the beach. Yesterday I was sightseeing the city. I saw many besutiful bildings. Tommorow I will be back to Poland. See you soon. Best wishes! Monika

Przydatność 60% Opis Krzysia M.E.Letki "Jutro znów pójdę w świat. - Listy"

Bohater utworu M. E. Letki ”Jutro znów pójdę w świat. Listy” to Krzyś. Chłopiec ma 11 lat i jest osobą niepełnosprawną, chodzi o kuli. Jego zainteresowaniem jest kolekcjonowanie znaczków, chciałby się z kimś podzielić swoją pasją. Krzyś nie uczęszcza na lekcje wychowania fizycznego, ponieważ jest cienkim chuchrem. Ma z tego powodu same kompleksy i wstydzi się swojej...

Przydatność 70% Biografia Archimedesa

Archimedes
urodzony około 287 r. p. n. e., zmarł ok. 212 r. p. n. e., grecki fizyk, matemayk i wynalazca, jeden z najwybitniejszych uczonych starożytności. Zajmował się różnymi dziedzinami nauki, m. in. hydrostatyką, arytmetyką, geometrią, astronomią, mechaniką, optyką.

Jak głosi legenda, Hieron II, król Syrakuz zamówił dla siebie koronę z czystego złota....

Przydatność 85% Biografia Lenina

Włodzimierz Lenin - właściwe nazwisko Uljanow - urodził się w , 1870 roku , a zmarł w 1924 roku . Założył partię bolszewicką . Lenin był synem inspektora szkolnego . Ukończył gimnazjum , a następnie studiował prawo na uniwersytecie w Kazaniu . Brał udział w wystąpieniach antycarskich za co został aresztowany i usunięty z uczelni , a studia ukończył jako ekstern wydziału...

Przydatność 70% Mrożek - biografia.

Sławomir Mrożek, pseudonim Damian Prutus, dramatopisarz, prozaik, satyryk, urodził się 29 czerwca w 1930 roku w Borzęcinie. Absolwent gimnazjum im. Nowodworskiego w Krakowie już w 1950 roku odniósł pierwszy sukces, otrzymując nagrodę „Szpilek” za swe żarty rysunkowe, od 1953 systematycznie publikował cykle satyrycznych rysunków. Dzięki nim, a także pełnym komizmu...

0 odpowiada - 0 ogląda - 3 rozwiązań

Dodaj zadanie

Zobacz więcej opcji