Treść zadania

Henryk Sienkiewicz zakończył opis pracowni Macieja Iwaszkiewicza stwierdzeniem, że "izba malowała mieszkańca" (w.8). Korzystając z tej wskazówki napisz krótką charakterystykę inzyniera.


Pokój,w którym siedział,na pierwszy rzut oka zdradzał pracownię inżyniera. Ogromne brystole z pozaczynanymi rysunkami,wzory rozmaitych machin,których by Jaś nawet nazwać nie umiał,mapy,termometry,narzędzia fizyczne,tabele i księgi rachunkowe napełniały wszystkie kąty tej izby.Przy wchodowej ścianie była szafa napełniona książkami, na której stał ogromny globus i miniaturowa lubo bardzo dokładna lokomotywa.Po innych wisiały portrety znakomitych inżynierów zagranicznych;na wielkich półkach umieszczonych tuż obok biura widać było próbki rozlicznych rud żelaznych.Z tym wszystkim komnata była dość posępna;czarne drewniane krzesła,czarny stół i szafy stanowiły całe jej umeblowanie. Ale też znać było,że nie przesiadywał w niej wykwintniś,tylko surowy mąż pracy.Praca twarda i wytrwała widniała tu z każdego szczegółu.Izba malowała mieszkańca.Złotopolski rozglądał się po niej z mimowolnym szacunkiem,połączonym ze zdziwieniem.On,który jako prawdziwy gentleman,nie robił całe życie nic a nic,on,trefny wykwintniś,którego zajęcia dzienne zależały od tego,jakie ubranie brał rano,może pierwszy raz w życiu spotykał się tu z pracą twarz w twarz.Mimo
woli porównał się teraz z Iwaszkiewiczem -i mimo woli uczuł,jak wiele niższym był od niego.Serce ścisnęło mu się smutkiem;zrozumiał,że Fanny miała słuszność. Głuche poczucie tego odbiło się i na jego twarzy,ale posępną zadumę przerwał mu młody rudawy inżynier,który zbliżywszy się rzekł uprzejmie:
-Dyrektor przyjdzie o szóstej,mamy więc jeszcze pół godziny czasu;może tymczasem zechce pan obejrzeć fabrykę?
- Najchętniej.Dokąd pójdziemy?
- Pokażę panu machiny,warsztaty,kuźnię,ślusarnię,odlewnię i co sam pan zechce. Wyszli z izb inżynierskich...
Fabryka była w pełnym biegu. Ogromne koła zębate i niezębate poruszały się z piekielnym rozmachem i piekielną szybkością;olbrzymie tłoki podnosiły się i spadały ruchem,mającym coś potwornego, warczenie kół,łoskot,zgrzyt,przeraźliwy świst i bolesne wycie piłowanego żelaza,huk młotów, ściskały duszę jakimś nieokreślonym a lękliwym poczuciem owej niepojętej siły,która nadawała ruch wszystkiemu.Każda cegiełka budynku trzęsła się jak w febrze;słowa ginęły dla ucha;samo powietrze zdawało się drżeć przelękłe.
- A co panie?- krzyknął inżynier do ucha Złotopolskiemu.
- Potęga!potęga!
- A tak ciągle jest od czasu,jak mamy dyrektorem Iwaszkiewicza.
- Czy tak?
- To panie jego ręka porusza wszystko...
Jaś zagryzł wargi. Czymże on był przy owym Iwaszkiewiczu?