Zamknij

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej polityce prywatności.

Treść zadania

~xyz

Po przeczytaniu poniższego tekstu źródłowego proszę o odpowiedź na zamieszczone pod tekstem pytania. Za każdą prawidłową odpowiedź na pytanie 1 punkt.

Tekst źródłowy 2: Arystoteles, 1995: s. 90-91.

Etyka Nikomachejska

[...] Jeśli istnieje jedna jedyna rzecz, która jest czymś ostatecznym, to ona byłaby tym, czego szukamy; jeśli zaś takich rzeczy jest więcej, to ta z nich byłaby tym, czego szukamy, która jest najostateczniejsza. Owóż to, do czego dążymy dla niego samego, nazywamy czymś w wyższym stopniu ostatecznym aniżeli to, do czego dążymy dla czegoś innego; nazywamy też w wyższym stopniu ostatecznym to, do czego się nigdy nie dąży dla czegoś innego; aniżeli te rzeczy, do których się dąży zarówno dla nich samych, jak dla czegoś innego. Bezwzględnie więc ostateczne jest to, do czego się dąży zawsze dla niego samego, a nigdy dla czegoś innego.



Temu określeniu odpowiada - wedle powszechnego mniemania – najbardziej szczęście; do szczęścia bowiem dążymy zawsze dla niego samego, a nigdy dla czegoś innego, zaszczytów natomiast, przyjemności, rozumu i wszelkiej dzielności pragniemy wprawdzie także dla nich samych (pragnęlibyśmy bowiem każdej z tych rzeczy, nawet gdyby nam nic z nich nie przychodziło), czynimy to jednak również dla szczęścia, w przekonaniu, że dzięki tym rzeczom będziemy szczęśliwi. Szczęścia natomiast nikt nie pragnie dla wspomnianych rzeczy ani w ogóle dla czego innego poza nim.



To samo wynika też - jak się zdaje - z samowystarczalności (szczęścia) bo to, co jest ostatecznym dobrem, zdaje się być samowystarczalnym. A mamy tu na myśli samowystarczalność nie dla jednego tylko człowieka żyjącego życiem samotnika, lecz także dla jego rodziców, dzieci i żony, i w ogóle jego przyjaciół i współobywateli, skoro przecież człowiek z natury swej jest istotą przeznaczoną do życia życiem społecznym. […] Samowystarczalnym zaś nazywamy to, co samo przez się czyni życie godnym pożądania i wolnym od wszelkich braków; czymś takim zaś jest - zdaniem naszym - szczęście, które jest nawet ze wszystkiego najbardziej pożądania godne, nie będąc żadnym ze składników sumy poszczególnych dóbr [...] szczęście, będąc celem wszelkiego działania, jest czymś ostatecznym i samowystarczalnym.[...]



Wśród dóbr tedy rozróżniono trzy rodzaje, które nazwano dobrami zewnętrznymi, duchowymi i cielesnymi; owóż my uważamy dobra duchowe za dobra w najwłaściwszym tego słowa znaczeniu i za najwyższe; działania zaś i czynności duszy zaliczamy do dóbr duchowych. Tak więc trafne chyba jest nasze określenie szczęścia, przynajmniej w myśl tego dawnego i przez filozofów zgodnie przyjętego poglądu. Słusznie też upatrujemy cel ostateczny w pewnym postępowaniu i działaniu; w ten bowiem sposób zaliczony zostaje on do dóbr duchowych, a nie do zewnętrznych. Zgadza się również z naszym określeniem pogląd , że szczęśliwy jest ten, kto dobrze żyje i komu dobrze się wiedzie, gdyż tak niemal określiliśmy szczęście jako pewnego rodzaju dobre życie i powodzenie. Okazuje się dalej, że w naszym określeniu pojęcia szczęścia tkwią wszystkie te cechy, których się dla niego domagano. Jedni bowiem dopatrują się go w dzielności etycznej, drudzy w rozsądku, inni w pewnego rodzaju mądrości; jeszcze inni sądzą, że istotą szczęścia są wymienione rzeczy lub jedna z nich w połączeniu z przyjemnością lub nie bez przyjemności; są wreszcie tacy, którzy zaliczają tu również dobrobyt zewnętrzny.[...]



Co się tyczy tych, którzy upatrują szczęście w dzielności etycznej lub w jakimś jej rodzaju, to z tym poglądem zgadza się nasze określenie zupełnie: należą bowiem do dzielności zgodne z nią czynności. Niemałą zapewne stanowi różnicę, czy najwyższe dobro widzimy w samym posiadaniu, czy też w używaniu, w trwałej dyspozycji, czy też w czynności. Albowiem dyspozycja, choć istnieje, może nic dobrego nie zdziałać, jak np. u śpiącego lub w inny sposób bezczynnego; nie może tego natomiast czynność; bo z konieczności działać będzie, i to działać dobrze. I jak w Olimpii wieńczy się nie tych, co najpiękniejsi i najsilniejsi, lecz tych, co biorą udział w igrzyskach, jako że wśród nich są zwycięzcy, tak też uczestnikami tego, co w życiu jest dobre i moralnie piękne, stają się słusznie ci, którzy działają.



A przy tym życie ich jest też samo w sobie przyjemne.[...]



Pytania do tekstu źródłowego 2

1. Jakie jest kryterium wyznaczania tego co dobre?

2. Dlaczego szczęście według Arystotelesa możemy określić jako to co ostateczne?

3. Jaki jest związek zaszczytów, przyjemności dzielności ze szczęściem?

4. Podaj dwa podstawowe warunki szczęśliwości?

5. Czy łatwo jest pogodzić te dwa warunki szczęśliwości ze sobą?

Zgłoś nadużycie

Komentarze do zadania

Zaloguj się lub załóź konto aby dodać komentarz.

Rozwiąż zadanie i zarób nawet 16 punktów. 2 za rozwiązanie zadania, 12 gdy Twoja odpowiedź zostanie uznana jako najlepsza.

Rozwiązania

Podobne materiały

Przydatność 80% Refleksje po przeczytaniu tekstu "Mizerykordia"

Autorka tekstu pt. "Mizerykordia" opisuje życie małych osieroconych dzieci. Po przeczytaniu tego fragmentu można dostrzec, że przebywanie w sierocińcu pozbawia dzieci wielu wartości, których doświadczyłyby dorastając w rodzinie. Najbliżsi są w stanie poświęcić dzieciom tyle uwagi i zainteresowania ile one potrzebują. ROdzina zapewnia bezpieczeństwo; znajduje czas na zabawę,...

Przydatność 80% Spinacze tekstu

Opracował Mateusz Różalski Spinacze tekstu toteż zatem tak więc niestety raczej tylko ewentualnie zapewnie wątpliwie za to tymczasem podczas gdy jakkolwiek w istocie w gruncie rzeczy w rzeczywistości widocznie wreszcie ponadto poza tym już nie tylko ale i po pierwsze...po drugie jak już powiedziałem krótko mówiąc

Przydatność 60% Zastosowanie edytora tekstu. Przykłady edytorów tekstu

Edytor tekstu jest to narzędzie w postaci programu komputerowego za pomocą którego można tworzyć i modyfikować już istniejące w postaci pliku komputerowego teksty np. artykuły, dokumentacje, kody źródłowe programów jak i również kody źródłowe stron internetowych. Narzędzia te można podzielić na cztery kategorie: - Notatniki - Edytory wbudowane w system operacyjny -...

Przydatność 50% Podstawowe zasady redagowania tekstu w edytorze tekstu

Tekst w edytorze Microsoft Word tworzymy za pomocą klawiatury w obszarze tekstowym dokumentu. Wygląd obszaru tekstowego uzależniony jest od sposobu wyświetlania tekstu, który wybieramy z opcji Widok (Zwykły, Układ strony, Struktura dokumentu). Widok układu strony charakteryzuje się tym, że oprócz tekstu na ekranie widoczne są granice obszaru drukowania (granice kartki). Widok...

Przydatność 50% "Cierpienia młodego Wertera". Wrażenia po przeczytaniu lektury.

Utwór ten ma cechy powieści epistolarnej. Składa się z listów jednej osoby. Narracja w pierwszej osobie. Każdy list jest oznaczony datą. Świat jest przedstawiony z punktu widzenia autora listów. W drugiej części jest fragment napisany w trzeciej osobie. Nacisk położony jest na prezentację uczuć bohatera. Jest to historia uczucia i portret psychologiczny bohatera, który w tamtej...

0 odpowiada - 0 ogląda - 0 rozwiązań

Dodaj zadanie

Zobacz więcej opcji

Pierwszy raz?

Zapoznaj się z krótkim opisem jak sprawnie zdobywać punkty, sprawdź ile kosztuje dodanie zadania, itp. Zapoznaj się z możliwościami serwisu Zaliczaj.

Zaproś swoich znajomych

Zaproś swoich znajomych do serwisu. Im więcej osób zaprosić, tym więcej zdobędziesz punktów. Zarób nawet 100 punktów.